Bu şehrin yağmurları vardır. Yaptığım ahmaklıkların ardından beni ıslatır; adı ahmakıslatan. Ensemi okşayarak usul usul sırtıma iner ıslaklık. Toprağa sarıldığında çıkardığı sesle teselli eder bir yandan, konuşur benimle. Az sonra uyurum, uyandığımda elini eteğini çekip çoktan gitmiştir, kutsal kulelerin betonlarında ıslaklığı.

Şehrin orta yerinde gezer turuncu renk dolmuşları. Radyo açık, kulağım çalan müzikte; hep bir şarkının bitmesini beklerdim başka bir işkencenin başlayacağını bilerek. Yanımda oturanın verdiği yolculuk ücretinden fazla yer kapladığına aldırış etmemeye çalışırdım. Buharlı camlarında belki hala duruyordur sevdamın adını çizdiğim iz. İşte o izden görüyordum camın ardındaki şehri, şehrin kutsal kulelerini.

Kadına bir türlü doyamamış azgınların bakışlarında, yüz elli santimetre boyuyla kendini bir şey sanan kızları vardır bu şehrin. Yazarın buraları anlatırken bahsettiği “buğday tenli Boşnak kızları” mıdır bunlar? Yok, değiller… Adı saklı, o Boşnak kızını bilirim ben; ela gözlerine çarpan ışıkta seyrettim kutsal kuleleri çok defa.

Bakımsız caddelerine çarpık kentleşmenin parçası olmuş evlerim yaslanır bu şehirde. Zenginin ayrı bir köşeye yaptırdığı malikanenin şaşası, “keşke” ile başlayan cümlelerle züğürdün çenesini yorar kahve köşelerinde. Hep o malikaneye sahip olmak için ev sahibi olunur ama bir türlü başarılamaz. Bu şehrin, duvarları boyasız evleri boğdukça beni, tüm yapıları gölgesiyle ezen kutsal kulelere başımı çeviririm.

Tüm verilenler arasında bir toz zerresi kadar olan isteklerim, bu şehrin boylu boyunca uzanan kutsal kulelerinden kanatlanır, arşa değer. Sonra ahmakıslatan gelir enseme değer, toprağa değer; beni teselli eder.

13.05.2009, Mektup
Adapazarı

1. Araba 2. Kadın 3.Ev